vargjet e mia

Pendimi

Dua të urrej e urrej të dua

S’dua të vërej dyshime në mua

Por e kotë është qdo fjalë që e thua

Mbi faqe rrjedh djersa si mbi gurë një krua

Dyshimet prapë dalin mbi sipërfaqe

Ato janë të shumta e të paarësyeshme

Nuk di nga burojnë,ku qëndrojnë të fshehura

Punojnë ditë e natë ndërtojnë pendimin

Që me themele të forta është I parrënuar

Në mua shkakton kriza,tollovi,protest

Grindet me vendimet e prera,I mposht

Mposht qdo gjë,mua më shkatërron

Ka fuqi goditëse të pamëshirshme

Është barbarë,fare i shfrenuar

Ai s’pyet në dua,vie i paftuar

Tani qdo qelizë në mua ka pushtuar

Nuk mund të vazhdoj ndihem i nënshtruar

I turpëruar,i pafuqishëm,neveritës e i pavlerë

Pendohem për qdo gjë që kam bërë

Madje pendohem edhe që kam lindur

Pendohem edhe kur pendohem

Mundohem por prap pendohem

E pendohem që mundohem

Për qdo qast vazhdoj të pushtohem

E nuk mund të mbrohem,hidhërohem

S‘di kujt ti drejtohem,qfar të bëj

Q’faj kam unë që më është vënë pas

Një armik kaq i përbetuar

Me një arm kaq të fuqishme

Unë nuk kam asnjë faj

Filloj të qaj,psherëtij

Kur për një qast dorëzohem

Lejoj lirshëm,vullnetshëm të pushtohem

Por pendimi atëher ikë

Mu atëherë kur e dëshiroj

Atij i pëlqejnë ata që se dëshirojnë

Sikur unë dikur

Por tani e dëshiroj.