vargjet e mia

Në kërkim të fajit


Supet e pafajshme vuajnë

Dhëmbin pa masë,e nuk dorëzohen

Edhe po të donin ta bënin

Nuk kan si të mbrohen

Dhe si të tilla në mes vehte shikohen

Fajin në mos e gjejnë në ndonjë skutë

Por ai i ngujuar në mua fshihet

I qetë,pa brenga prihet

Por njeriu nuk është si faji

Edhe pse i rrethuar nga ai

Faj e brenga përtyp e gëlltit

Ushqehet me to e mendjen vërtit

Se q’faj ka që është rob i jetës

I pafajshëm sërish mbetet

Fajin ja lë të vërtetës

Se në këtë botë qdokush do tretet

E do lodhet,por se kupton

Kjo jetë s’është e pa mbarim

Si qdo gjë do përfundon

Dhe do ketë një rifillim

Kur të mbarët janë gjithë bashkë

Në bardhësitë e amshimit

E të humburit do humbin sërish

Nëpër rrugët e trishtimit

Kur pendimi është i kotë

Për lutje e adhurime vend s’do ketë

Se si bënë në këtë botë

Tani psherëtijnë e qirren

Para tyre shohin greminë

Një nga një tani thirren

Që të tresin gjithë thërminë.