vargjet e mia

Ndjeja ngrohtësi

Dikur fëmijë isha dhe pa faj

Gjyshi më tregonte përrallën e mbrëmjes

E unë me ëndje e ndigjoja

Dikur kur bota kishte ngjyra

E sot është aq e zymtë

Koha ndreq dhe prish ëndërrat

Po përrallat mbeten të njëjtat

Sot kur dëgjojë ato përralla

Nuk ndjej asnjë gjë

E dikur ma ndriqonin natën nën qirinjë

Ma ngrohnin dhomën me vatër pa zjarr

Ma begatonin sofrën e zbrazët

E mi zbukuronin ëndërrat

Sikur të mund të kthehesha prapa

Për vetëm një qast

Fëmijëria ime ishte aq e bukur

E unë se dinja

E kuptova tani I dëshpëruar me botën

Me kohën që po gëlltit q’do ëndërr

Po përpiqet të gëlltit edhe kujtimet

Por ato të forta mbesin në mua

Dikur fëmijë që doja ta njihja botën e të rriturit

Tani kam frikë të ndahem nga fëmijëria

Por koha më pengon për q’do gjë

Pse të ekzistojë koha?

Është ajo që më solli në këtë jetë

Po më shkatërron q’do gjë

Dhe është ajo që do më marrë

E pas meje do mbeten të tjerë fëmijë

Të tjera ëndërra të prishura

Kujtime që rrojnë sa jeta

E që vdesin me jetën

Q’do gjë ka një fillim dhe një fund

Edhe koha.