vargjet e mia

Lundroj mbi jetën

Nën qiellin e vrënjtur, mbi detin e tërbuar

me varkën e thyer,zemrën e lënduar

lundroj i qetë dhe mendohem

stuhija nga e cila ruhesha dikur

tani erë freskie më shërben

lundërtari i jetës

timoni i tij është fati

streha qielli e ushqimi turpi

pse dhe jeta nuk është si deti

gjithqka rrafsh,gjithkah kaltër

pse dhe jeta s'është si qielli

q'do kund liri pa kufij

apo ndoshta nuk është e vërteta

q'ka është atëherë jeta

q'ka jam unë dhe q'ka deti

jemi vetëm materie?

materia na krijoi ne apo ne atë

apo dhe ne dhe materia jemi të krijuar

përgjigjen larg e kemi

si kur ndodhemi ne mes detit

e kërkojm skajin

e era nuk fryen

velat nuk tunden

përgjigjen e kemi afër

si kur ndodhemi në deti

ajo është fshehur nën varkë

për ta gjetur duhet ta rrotullojmë varkën

e në të jemi rehat

pse rehatija na deh

ajo është drogë dhe më e keqe

lakmia na merr ndjenjat

na merr dhe mendjen

na merr gjithqka që na duhet

se nuk e dijmë qka na duhet

e gjithë qka na duhet është

dashurija dhe besimi

e ne si duam k'to ndjenja

nuk i shijojmë

i shesim me qmim të lirë

i falim,i hedhim,s'dijmë qka

veqse nuk i ruajmë

e nëse ka diqka me të mirë se ajri

që na mbanë damarët

është dashurija dhe besimi

dhe s'na mbajnë vetëm damarët

por edhe mendjen

na mbajnë edhe zemrën e shpirtin.