vargjet e mia

Krenaria ime e marrë

Kur më fyejnë u’a kthejë prapa

Se s’mund ti mbajë në vehte ato fjalë të pista

Kur më godasin I godas

Kur më tallin I tallë edhe unë

E pse e bëjë këtë gjë

Arësyeja fshihet ose nuk ekziston

Por unë nuk mund ta gjej

Fajin mbi vehte e merr krenaria

Një krenari që më turpëron

E nuk e kam ditur

Krenari që më përulë

E mendoja se jam mbi të gjithë

Krenari që më fyen

Mua,zotërin e nderit

Krenari që më godet

Mua,të paprekshim

Mendoja se kjo krenari e mjerë

Më mbronte nga të këqinjët

E ajo më ishte armiku më I madh

Tani dua të mbrohem me të këqinjët nga krenaria

Dua që ata të më poshtërojnë

Të më fyejnë,të më godasin

Aq sa të mos mund t’ua kthej

E ta përul krenarin

Të vetmen gjë që më përul

Se dua të jem një njeri I lirë

Një njeri që s’do të ngritet mbi masën

E nëse masa ngritet mbi te dhe e shkel

Do ti shikoj buzëqeshuri

Atëherë do jem më krenari

Se do ta kem kuptuar qka jam në këtë botë

E do ti shikoj ata që s’po arrin ta kuptojnë ende

Do më dhimbsen por s‘mund t’iu ndihmoj

Se s’më lejojnë krenarit e tyre të marra

Mbase edhe më të marra se imja

Por për secilin prej tyre do vijë koha

Kur do e kuptojnë kush ishte armiku I tyre

E do jenë njerëz të lirë.