vargjet e mia

Është shum afër

Jetoj qastet e trishta,të zbrazëta

Të tiila qfar nuk ishin kurrë

I pafuqishëm përqafoj humbjen

Ajo nuk më braktis asnjëherë

Humbësi dhe humbja,së bashku

Për humbës e ndiej vehten

Se nuk më mbeti asgjë e mirë

Nuk kam as edhe një gjë me vlerë

Por nuk e kam humbur arsyen

Arsyeja dhe humbja larg njëra tjetrës

Vuejtja,urrejtja po më pushtojnë kapilarët

Mi shtrëngojnë damarët,i furrin

Ato të t’kurrura më vështrojnë dhimbshëm

Unë sërish i pafuqishëm ngris supet

Po qfaj kam unë?

Më është lëshuar tërë bota pas

Tani humbas edhe arsyejën

Të vetmen gjë me vlerë që kisha

Epo tani s’kam asgjë fare

Filloj nga zeroja apo nën të

Shtegu me shkallë është pjertësuar

Është bërë I paarritshëm për mua

Vetëm për mua se s’më do lartë

Por unë vazhdoj të ngjitem si kërmij

Dy hapa lartë,një poshtë

E maja është e padukshme

Shtegu I rrëshqitshëm e unë I pashpresë

Një ndjenjë dëshpëruese e fortë

Mi brenë organet e lodhura,të dobëta

Sikur dëshiron të më gëlltitë nga brenda

Epo tani kur është kulmi I gjithqkaje

Maja është shum afër

Duhet të vendos në vazhdoj apo dorëzohem

Dy shtigje që sjellin dhimbje

Dy shtigje të pashpresa,të mjegullta

Por unë zgjedh më të vështirin

Sepse atje jam nisur nga lindja ime

Dhe atje do të lind sërish

Për të mos vdekur kurr më.