vargjet e mia

Eja dritë

Eja dritë më shuaj etjen

Më hyj në vena gjaku

Mi shëro sytë e shurdhër

Veshët e verbër për ty

Për dritën që kurrë se pashë

Eja mbyte këtë terr

Që ka okupuar sytë e mi

Nga lindja ime deri në

Deri në vdekje dhe më pas

Eja dritë m'i zgjidh prangat

Që kishin mbajtur të mbyllura dyert

Nga të cilat do të hyje ti

Ato dyer të mallkuara na ndanin

Dhe po vazhdojnë të na ndajnë

Eja furishëm qaje terrin më dysh

Me sëpatën e topitur e të ndryshkur

Dil nga thellësia e oqeanit

Zbrit nga lartësit e Himalajave

Eja nga bardhësia e parajsës

Apo lind nga asgjëja

Vetëm eja e më shpëto

Qastet pa ty më janë të kota

Edhe ëndërrat I shohë në errësirë

Madje edhe errësira është më e errët

Errët,gjithqka errët

Qdo qast që kaloj pa ty më shton errësirën

E qdo qast që kaloj me errësirën

Më shton dëshirën për të të parë ty

Por derisa errësira shtohet

Ti gjithnjë e më shumë humbesh,largohesh

Nuk e kuptoj se q’lloj monstrumi jam

Që edhe ti ik nga unë

Nuk e di kush jam sepse nuk e kam parë as veten

E kam parë,e shoh dhe do ta shohë

Vetëm një gjë të shëmtuar

ERRËSIRËN.