vargjet e mia

Ankthi im


Kur hap dhe mbyll sytë

Shohë të njëjtën gjë

Në gjum,zgjuar e i lodhur

Shohë një gjurmë të mbetur

Një grim trishtimi që sa vie e shtohet

Lufton me kujtimet e mira

I mposht të mjerat

Se të pakta jan brenda meje

Dhe fare të pambrojtura

Një pikë errësire e fuqishme

Qan më dysh dritën e hollë

Pastaj sërish e qan më dysh

E kështu deri sa s’duket,zhduket

Një jetë të lodhshme kalova

E vdekja e pregaditur të më mposhtë

I pafuqishëm para saj qëndroj

Dhe si frikësohem aspak

I frikësohem vetëm errësirës në mua

Që po ndërton themele të forta

E nuk di si ta largoj

Errësirë në këtë jetë

Dhe errësira mund të më pres

Apo drita e pambarim

Varet nga unë dhe veprat e mia

Ankthi vazhdon të më tremb

E errësira edhe më shum

Shpresoj jo deri në përjetësi

Se atje është fundi dhe fillimi I gjithqkaje

Atje ku lumenjë qumështi rrjedhin nën këmbët tona

Apo atje ku lumenjë zjarri rrjedhin

Një e di që atje është fundi

S’ka gjë para dhe pas saj

Ankthi s’do mund të më ndjek

Sepse është i pafuqishëm si unë në këtë botë

Të bëjë dhe një vepër të mirë

E ti afrohem edhe për një hap

Atij vendi,fundit.